Την Τρίτη 17 Ιανουαρίου, γυναίκες που φορούσαν παντελόνια και κοντές φούστες δέχτηκαν επίθεση από πωλητές σε μια λαϊκή αγορά της Λιλόνγκουε, πρωτεύουσας του Μαλάουι. Μια ομάδα ανδρών πωλητών επιτέθηκε σε γυναίκες που είχαν πάει στη λαϊκή για να ψωνίσουν επειδή δεν ήταν παραδοσιακά ντυμένες. Τις έπιασαν, τις χτύπησαν και τους αφαίρεσαν τα ρούχα.

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό και έχει ενδιαφέρον το γεγονός ότι η εφημερίδα The Monitor της Ουγκάντας αναφέρει ότι αυτό μπορεί και να συνέβη επειδή ο Πρόεδρος του Μαλάουι Bingu wa Mutharika έκανε αναφορά στον τρόπου που ντύνονται οι γυναίκες. Δηλαδή, οι άνδρες που τους επιτέθηκαν, θέλησαν να δείξουν έτσι την αντίθεσή τους στις θέσεις του Προέδρου τους; Πώς μπορεί να σκέφτεται κάποιος που κάνει κάτι τέτοιο;

Η προστασία της παράδοσης είναι κάτι που οι περισσότεροι θεωρούμε θεμιτή. Όμως, για ποια παράδοση μιλάμε; Στο Μαλάουι, τα αγόρια εξακολουθούν να υφίστανται το έθιμο του “Guamula” δηλαδή να πρέπει να βιάσουν ως μέρος της τελετουργίας μύησής τους στην ενήλικη ζωή. Όταν κάποιος πρέπει να βιάσει για να γίνει άνδρας, προφανώς θα συμπεριφέρεται εγκληματικά προς τις γυναίκες για τη υπόλοιπη ζωή του.

Το Μαλάουι είναι μια πολύ φτωχή χώρα με προσδόκιμο ζωής τα 50 έτη. Μετά την ανεξαρτησία του από τη Μεγάλη Βρετανία το 1964, για τα επόμενα 30 χρόνια ήταν κάτω από την ηγεσία του δικτάτορα Χέιστινγκς Μπάντα, όπου τα δημοκρατικά δικαιώματα ήταν ανύπαρκτα και η ελευθερίας της έκφρασης τόσο περιορισμένη που το καθεστώς είχε απαγορεύσει στις γυναίκες να φορούν μη παραδοσιακά ρούχα (παντελόνια και κοντές φούστες).

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο δουλεύει η ActionAid Μαλάουι για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών. Φυσικά, καταδικάζουμε την επίθεση και πιέζουμε την κυβέρνηση να συλλάβει και να δικάσει τους υπαίτιους. Ο Πρόεδρος της χώρας καταδίκασε το γεγονός και έγιναν συλλήψεις.

Η καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών είναι πολύ σημαντικό μέρος της δουλειάς που κάνει η ActionAid Μαλάουι, ώστε να εξαλειφθούν οι βαθιά ριζωμένες παραδόσεις που βλέπουν τις γυναίκες ως μιάσματα, τις βασανίζουν και τις εξευτελίζουν.

Είναι εμφανές ότι ο δρόμος είναι ακόμα μακρύς.

Άννα Μπότσογλου

Φωτογραφία: ActionAid

Tags: ActionAid, Βία κατά των γυναικών, επίθεση, Μαλάουι, παντελόνι, φούστα

Ο Moti Lama είναι 29 ετών και ζει στην πρωτεύουσα του Νεπάλ, Κατμαντού. Κοιτάζοντας τις τωρινές του φωτογραφίες, κανείς δεν θα μπορούσε να φανταστεί, πιστεύω, ότι ο Moti ήταν ένα από τα παιδιά που συμμετείχαν στο πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού. Μεγάλωσε στο Shankhamul, μια από τις παλαιότερες παραγκουπόλεις της πρωτεύουσας. Ο πατέρας του πρόσφατα μετά από 37 χρόνια δουλειάς κατάφερε να αποκτήσει ένα κανονικό σπίτι.

Ο Moti δουλεύει για την ActionAid τώρα και σπουδάζει κοινωνιολογία. Είναι παντρεμένος κι έχει μια κόρη. Τον ρωτήσαμε μερικές ερωτήσεις για να μάθουμε πώς φαίνεται το πρόγραμμα Αναδοχής Παιδιού στα παιδιά που συμμετέχουν.

Πώς ήταν να μεγαλώνεις σε παραγκούπολη του Κατμαντού;
Όταν μεγαλώνεις σε ένα τέτοιο μέρος, δεν έχεις ταυτότητα. Κανείς δεν σε σέβεται. Φοβάσαι συνέχεια κυρίως ότι θα σε διώξουν από το σπίτι σου. Εμείς φοβόμασταν πολύ την κυβέρνηση. Φυσικά, δεν μας εξασφάλιζε τίποτα ούτε πόσιμο νερό, ούτε ηλεκτρικό, ούτε τουαλέτες. Δεν είχαμε, επίσης, καμία ευκαιρία για εκπαίδευση.

Θυμάσαι την πρώτη φορά που η ActionAid ήρθε στη γειτονιά σου;
Ναι το θυμάμαι πολύ έντονα όταν ήρθαν η ActionAid μαζί με την τοπική οργάνωση με την οποία συνεργάζεται. Δεν ήθελα να βγω από το σπίτι. Φοβόμουν τους ξένους και ρωτούσα από πού είναι και τι ήρθαν να κάνουν εδώ.

Τι πήρες από την ActionAid; πώς σε βοήθησε;
Η ActionAid με βοήθησε στο σχολείο μου, πληρώνοντας τα δίδακτρά μου και αγοράζοντας τις στολές μου. Μου έμαθε επίσης για τα δικαιώματά μου, το δικαίωμα σε ένα ασφαλές σπίτι. Με δίδαξε για την υγεία και τη υγιεινή και πρώτες βοήθειες. Μου έμαθε πώς να διεκδικώ και να κάνω εκστρατείες και ενίσχυσε πολύ τις ηγετικές μου ικανότητες. Και δεν είμαι μόνο εγώ. Πολλοί φίλοι κατάφεραν να σπουδάσουν σαν κι εμένα, όπως η Sabitri Thapa που δουλεύει σε μια τοπική οργάνωση που συνεργάζεται με την ActionAid και ο Sudat B.K. που διδάσκει αγγλικά σε ένα ιδιωτικό σχολείο.

Πώς ήταν στο σχολείο;
Στο σχολείο, ο δάσκαλος μου ζητούσε πάντα να κάθομαι στο τελευταίο θρανίο. Δεν καταλάβαινα γιατί. Μια μέρα τον ρώτησα «γιατί πρέπει να κάθομαι τελευταίος;» «Γιατί είσαι από την παραγκούπολη» μου απάντησε. «Τι σημαίνει παραγκούπολη;» τον ρώτησα. Και τότε θύμωσε πολύ και μου είπε να πάψω και να φύγω. Δεν είχα κανένα φίλο στο σχολείο. Όμως, ο αδερφός ήταν κι εκείνος στο ίδιο σχολείο, οπότε τρώγαμε και παίζαμε μαζί. Και να σκεφτείτε ότι δεν είμαι καν «Dalit» (που λέγονταν «ανέγγιχτοι», τότε), αλλά έχω μογγολική καταγωγή.

Πώς ήταν να γράφεις και να ζωγραφίζεις για τον Ανάδοχό σου; Θυμάσαι από πού ήταν;
Περνούσα πολύ ωραία όταν ζωγραφίζαμε για τους Αναδόχους μας και το προσωπικό της ActionAid μας έκαναν ερωτήσεις για να γράψουν τις απαντήσεις μας στο χαρτί. Δεν ήμουν καλός στη ζωγραφική, αλλά σίγουρα η εμπειρία βοήθησε πολύ στην εκπαίδευσή μου. Ο Ανάδοχός μου ήταν από την Ιταλία.

Τι κάνεις τώρα με την ActionAid;
Δουλεύω ως συντονιστής και εκπαιδευτής σε προγράμματα της ActionAid Νεπάλ και είμαι ένα από τα βασικά μέλη της ομάδας Activista της χώρας μου. Συμμετέχω στην εκστρατεία HungerFREE, που έχει στόχο την εξασφάλιση και την προστασία του δικαιώματος στην τροφή στο σχεδιαζόμενο Σύνταγμα του Νεπάλ. Επίσης, δουλεύω στις παραγκουπόλεις και στόχος μας είναι βιώσιμες εναλλακτικές από τη διαμονή εκεί χωρίς όμως να γίνονται εξώσεις στους κατοίκους.

Λεζάντες:

1η φωτογραφία: Ο Moti σε εφηβική ηλικία με άλλα παιδιά του προγράμματος. Η φωτογραφία είναι από την ενημέρωση που λαμβάνουν οι Ανάδοχοι κάθε έξι μήνες. Η λεζάντα στα ιταλικά λέει “Ο Moti Lama λέει “η ζωή φαίνεται διαφορετική από αυτή την πλευρά”.

2η φωτογραφία: Ο Moti στη μέση μαζί με τη μεγαλύτερη αδερφή του και το μικρότερο αδερφό του με τις σχολικές στολές που τους παρείχε η ActionAid.

φωτογραφίες: ActionAid

Tags: Action Aid, Activista, Αναδοχή Παιδιού, Κατμαντού, Νεπάλ, παραγκούπολη

O 21χρονος Mahad Bashir Kalla από την περιοχή Isiolo της Κένυας σε ένα από τα ταξίδια του τον Ιανουάριο προς ένα από τα χωριά της περιοχής, όπου δουλεύει ως «ελεγκτής προϋπολογισμών» με την τοπική ΜΚΟ «Call for change», την οποία στηρίζει η ActionAid. Βεβαιώνεται ότι χρήματα που οφείλει να παρέχει η κυβέρνηση για την ανάπτυξη της περιοχής πράγματι παρέχονται και απορροφούνται όπως πρέπει.

φωτογραφία: ©Tine Harden/MS ActionAid Denmark

Η Emma Thompson και ο υιοθετημένος γιος της Tindyebwa Agaba φωτογραφίζονται το Φεβρουάριο στην άδεια πισίνα του διαβόητου ξενοδοχείου Ducor στην Μονρόβια της Λιβερίας. Κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου στη δεκαετία του 1990 πολλοί φτωχοί κατέφυγαν στα δωμάτιά του.

φωτογραφία: © Anastasia Taylor Lind/ActionAid

Η ομάδα των Activista της Αθήνα διοργάνωσαν το Φεβρουάριο ένα εξαιρετικά πετυχημένο μασκέ πάρτι στο booze cooperativa. Τα χρήματα που συγκέντρωσαν κάλυψαν όλα τα έξοδα και χρηματοδότησαν εκστρατείες της ActionAid.

φωτογραφία: © ActionAid

Το 90% των υδατοδεξαμενών στο Ανατολικό Pokot της Κένυας είχαν ήδη ξεραθεί το Μάρτιο. Η ActionAid προειδοποιούσε ήδη από τότε ότι πρέπει να ληφθούν μέτρα προστασίας των πληθυσμών της περιοχής στο Κέρας της Αφρικής από το λιμό που έρχονταν.

φωτογραφία: © ActionAid

Την Τρίτη 8 Μαρτίου, Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας, η ActionAid διοργάνωσε με μεγάλη επιτυχία μια βραδιά αφήγησης με θέμα τα κορίτσια, τις γυναίκες και την εκπαίδευση στο Ίδρυμα Θεοχαράκη. Γνωστοί ηθοποιοί διάβασαν ιστορίες κοριτσιών που δεν πηγαίνουν σχολείο και η Κενυάτισσα Caroline Atieno και η Ευγενία Χατζηπαύλου είπαν τις δικές τους ιστορίες για το πώς έφτασαν μέχρι το πανεπιστήμιο.

φωτογραφία: © ActionAid

Γυναίκες της περιοχής Dakatcha της Κένυας μαζεύουν νερό από το ποτάμι. Το νερό είναι μεγάλο πρόβλημα στην περιοχή, αλλά η εταιρεία Kenya Jatropha Energy Ltd, ιταλικών συμφερόντων, θέλει να τις διώξει και να χρησιμοποιήσει τη γη για να καλλιεργήσει jatropha, που δεν τρώγεται, καταναλώνει πολύ νερό και χρησιμοποιείται σαν βιοκαύσιμο στην Ευρώπη.

Φωτογραφία: © ActionAid

Μέσα στο χρόνο πραγματοποιήθηκαν μια σειρά από οικογενειακά προγράμματα στο εκπαιδευτικό κέντρο της ActionAid «Ένας Κόσμος Άνω Κάτω», όπου μεγάλοι και μικροί ερεύνησαν και ανακάλυψαν πώς ζουν άνθρωποι σε πολύ μακρινές χώρες και πώς οι πράξεις όλων μας επηρεάζουν τη ζωή τους.

Φωτογραφία: © ActionAid

Η Muktha από το Μπαγκλαντές έγραψε και ζωγράφισε στον Ανάδοχό της τον Απρίλιο. H ActionAid συνεργάζεται με την τοπική οργάνωση ‘VARD‘ (Voluntary Association for Rural Development) για να βελτιωθεί η ζωή στο χωριό της με προγράμματα βελτίωσης τεχνικής καλλιέργειας, εκτροφής ζώων και εκπαιδευτικά προγράμματα για παιδιά και μεγάλους. Έτσι η Muktha και τα άλλα παιδιά του χωριού τρώνε περισσότερο και καλύτερα.

φωτογραφία: © Nicolas Axelrod/ActionAid

Μετά από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη πέρσι, το Μάιο είχαμε τη χαρά να γνωρίσουμε από κοντά με 1000 περίπου Αναδόχους μας σε Πάτρα, Καβάλα, Χανιά και Ηράκλειο στις εκδηλώσεις που οργάνωσε η ActionAid.

φωτογραφία: © ActionAid

30.000 μαθητές από ολόκληρη την Ελλάδα συμμετείχαν το Μάιο στην Παγκόσμια Εβδομάδα Δράσης για την Εκπαίδευση που οργάνωσε για 8^η χρονιά στην Ελλάδα η ActionAid. Εδώ μαθητές από το Ωραιόκαστρο ζητούν όλα τα παιδιά και ιδιαίτερα τα κορίτσια να μπορούν να πηγαίνουν σχολείο.

φωτογραφία: © ActionAid

Αυτή είναι η Ayishetu Bujri, είναι 41 ετών και ζει στο χωριό Kolinvai στη Βόρεια Γκάνα. Η Ayishetu ήταν μια από τις 700 περίπου γυναίκες που εξαναγκάζονται να μένουν σε ειδικά «εξαγνισμένα» στρατόπεδα διότι οι κοινότητές τους τις θεωρούν μάγισσες και άρα επικίνδυνες. Η ActionAid δουλεύει συστηματικά για την προστασία των γυναικών αυτών.

φωτογραφία: © Jane Hahn/ActionAid

Οι εθελοντικές ομάδες νέων Activista της ActionAid Αθήνας και Θεσσαλονίκης συμμετείχαν και το φετινό καλοκαίρι σε φεστιβάλ για να κινητοποιήσουν και να ενημερώσουν το κοινό για τον αγώνα για επιβίωση που δίνουν οι φτωχές αγρότισσες στις αναπτυσσόμενες χώρες. Μέρος της δράσης ήταν οι δημιουργικές επεμβάσεις σε μπλουζάκια σαν αυτές της φωτογραφίας.

φωτογραφία: © ActionAid φωτογραφία:

Ο λιμός ήταν πια γεγονός για τη Σομαλία τον Ιούλιο και οι γύρω χώρες βιώνουν ακόμα εντονότατα προβλήματα πείνας και ασιτίας. Η 86χρονη Zippora Mbungo εξηγεί ότι δένει το στομάχι της για να μην νιώθει την πείνα. Η ActionAid κινητοποιείται ακόμα για να συγκεντρώσει πόρους και ξεκινά προγράμματα επισιτισμού και αντιμετώπισης της ξηρασίας.

φωτογραφία: © ActionAid

Πώς φτάνουν τα μηνύματα των παιδιών που συμμετέχουν στο πρόγραμμα Αναδοχής μέχρι την Ελλάδα; Συχνά μετά από ένα μεγάλο ταξίδι, όπως αυτό που κάνει η ομάδα συλλογής γραμμάτων στην Γουατεμάλα που πρέπει να διασχίσει τη ζούγκλα για να φτάσει μέχρι το χωριό Icbolay.

φωτογραφία: ©Greg Funnell/ActionAid

Η Neela παντρεύτηκε το 2006 όταν ήταν 14 χρονών. Κρυφάκουσε τον άνδρα της να απειλεί τους γονείς της απαιτώντας προίκα, αλλιώς θα την εκπόρνευε στη Σαουδική Αραβία, όπου δούλευε. Όταν η Neela πήγε να του μιλήσει, εκείνος της έριξε οξύ στο πρόσωπο και το σώμα της. Τώρα δουλεύει στην τοπική οργάνωση ASC, που στηρίζεται από την ActionAid, ενημερώνοντας και ενδυναμώνοντας άλλες γυναίκες.

φωτογραφία: ©Nicolas Axelrod/ActionAid

Τον Οκτώβριο συναντήθηκαν στις Κάννες οι ηγέτες της ομάδας G20. Ακτιβιστές της ActionAid συμμετέχουν σε δράσεις για να πιέσουν ώστε 1,7 δισ. άνθρωποι να πάψουν να βρίσκονται στα πρόθυρα τριπλής κρίσης.

φωτογραφία: © ActionAid

Την Παρασκευή 7 Οκτωβρίου συμπληρώθηκαν 10 χρόνια από την επέμβαση αμερικανικών και βρετανικών δυνάμενων στο Αφγανιστάν. Η ActionAid δημοσίευσε την έκθεση “Δίκαιη ειρήνη; τι αφήνει ο πόλεμος στις γυναίκες του Αφγανιστάν», όπου αποκαλύπτεται ότι 9 στις 10 γυναίκες στο Αφγανιστάν φοβούνται την επιστροφή των Ταλιμπάν στην εξουσία, αναφέροντας την εκπαίδευση ως μια από τις βασικές ανησυχίες τους.

φωτογραφία: ©Jenny Matthews/ActionAid

Σφοδρές πλημμύρες χτυπούν την Ταϊλάνδη το Νοέμβριο. Εδώ ο Piew-Un Sunan μεταφέρει τη μητέρα του, που πάσχει από νεφρική ανεπάρκεια, στο νοσοκομείο στην Μπανγκόκ. Η ActionAid Ταϊλάνδης ανταποκρίθηκε αμέσως στην καταστροφή με παροχή τροφίμων και φαρμάκων.

φωτογραφία: ©James Boakes/ActionAid

60 εθελοντές και Ανάδοχοι Παιδιού της ActionAid Ελλάς πήγαν στην Γκάνα για να βάλουν τα θεμέλια σε τρεις νέες τάξεις στο μοναδικό σχολείο της περιοχής Kyekyewere (που προφέρεται Τσετσερέ και σημαίνει Δύναμη Καρδιάς) και να δείξουν έμπρακτα την αλληλεγγύη τους.

φωτογραφία: © ActionAid

Το Νοέμβριο πολλοί διάσημοι υποστηρικτές της ActionAid ενώθηκαν για να μας βοηθήσουν στην προώθηση των ειδών του e-shop μας.

φωτογραφία: © Ρούλα Ρέβη/ActionAid

200 υποστηρικτές της ActionAid από ολόκληρη την Ελλάδα στέλνουν τις φωτογραφίες τους για να φτιάξουμε το βίντεο 1000 λέξεις που στέλνει μήνυμα αλληλεγγύης στους φτωχούς αγρότες του αναπτυσσόμενου κόσμου. Μέσω το δικτύου της ActionAid το μήνυμά τους μεταφέρεται στα πέρατα της γης.

Με ευκαιρία τη Διεθνή Συνάντηση για το Κλίμα που έγινε στο Ντέρμπαν της Νοτίου Αφρικής το Δεκέμβριο, ένα καραβάνι ξεκίνησε από το Μπουρούντι στην Ανατολική Αφρική, πέρασε από τη Ρουάντα, την Ουγκάντα, την Κένυα, την Τανζανία, το Μαλάουι, τη Ζάμπια, τη Ζιμπάμπουε, τη Μποτσουάνα και έφτασε τελικά στη Νότιο Αφρική μετά από 17 ημέρες.

Σε όλη τη διάρκεια της διαδρομής ακτιβιστές από τις χώρες αυτές (μαζί τους και οι Activista της ActionAid) κινητοποιούσαν και έδιναν πληροφορίες για το κλίμα στον κόσμο και πίεζαν τοπικούς ηγέτες να κινητοποιηθούν κι εκείνοι και να απαιτήσουν «κλιματική δικαιοσύνη». Ζητούσαν αυτοί που μολύνουν να πληρώσουν και το Κιότο να μην πεθάνει στην Αφρική.

φωτογραφίας: ©James Akena/PACJA

Την 1^η Δεκεμβρίου, Παγκόσμια Ημέρα του AIDS, έχουμε όλοι την ευκαιρία να μιλήσουμε για την ασθένεια που ο ΟΗΕ έχει αποφασίσει να «εκμηδενίσει». Η νέα του προσπάθεια «zero» καλεί για μηδενικές νέες μολύνσεις, για μηδενικούς θανάτους που προέρχονται από το AIDS και μηδενικές διακρίσεις.

Αυτοί είναι και οι στόχοι της ActionAid που δουλεύει για το HIV/AIDS σε πολλές κοινότητές της, όπου υπάρχει ανάγκη. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η υποστήριξη της ομάδας MILANA στην Ινδία.

Φωτογραφία: ©Simon de Trey-White/Shoot the Earth/ActionAid

Άννα Μπότσογλου

Tags: 2001, Action Aid, Activista, COP 17, Αναδοχή Παιδιού, Ασία, Αφρική, εκπαιδευτικό κέντρο Ένα Κόσμος Άνω Κάτω, ένας χρόνος, Μπαγκλαντές, Νότιος Αφρική

Αύριο είναι η Παγκόσμια Ημέρα Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Άντε πάλι παγκόσμια ημέρα, θα μου πείτε…

Όμως, δεν μπορώ να φανταστώ άλλη παγκόσμια ημέρα που να μην μας αφορά τόσο όλους. Από πού να αρχίσω;

Το δικαίωμα στη ζωή; το δικαίωμα σε ένα βιοτικό επίπεδο ικανό να εξασφαλίσει υγεία και ευημερία και ειδικότερα τροφή, ρουχισμό, κατοικία, ιατρική περίθαλψη, όπως και τις απαραίτητες κοινωνικές υπηρεσίες; το δικαίωμα στην εκπαίδευση; το δικαίωμα στην εργασία σε δίκαιες και ικανοποιητικές συνθήκες εργασίας και το δικαίωμα στην προστασία από την ανεργία; το δικαίωμα στην προστασία από φυσικές καταστροφές; το δικαίωμα στην ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης; το δικαίωμα να ζεις χωρίς διακρίσεις; (δείτε την Οικουμενική Διακήρυξη για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου).

Όλοι, ΟΛΟΙ, γεννιόμαστε έχοντας αυτά τα δικαιώματα και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να μας τα αφαιρέσει. Κι εδώ είναι που αυτό το κείμενο, αυτή η συγκλονιστική απόφαση που έλαβαν τα μέλη των Ηνωμένων Εθνών το 1948 έρχεται σε σύγκρουση με την πραγματικότητα.

Από τις συζητήσεις μου με ανθρώπους γύρω μου καταλαβαίνω ότι οι περισσότεροι θεωρούν ότι το κίνητρο πίσω από την ύπαρξη της ActionAid είναι η φιλανθρωπία. Δεν είναι, όμως, μόνο αυτό. Δεν ξεκινάει η δράση μας μόνο από την αγάπη προς τον συνάνθρωπο.

Ξεκινάμε από τη πεποίθηση ότι όλοι οι άνθρωποι (και αυτοί που ξέρουμε κι αυτοί που δεν ξέρουμε και αυτοί που συμπαθούμε και αυτοί που σιχαινόμαστε) έχουμε το δικαίωμα σε μια ζωή με αξιοπρέπεια, όπου κι αν έχουμε γεννηθεί, όποια γλώσσα κι αν μιλούμε, όποιο χρώμα κι αν έχει το δέρμα μας, όποια κι αν είναι η θρησκεία μας, είτε είμαστε γυναίκες, είτε άνδρες, είτε γεννηθήκαμε πλούσιοι είτε φτωχοί.

Και επειδή δεν μένουμε στη θεωρία, αλλά η καθημερινή μας δουλειά μας φέρνει σε σύγκρουση με την πραγματικότητα, αναγνωρίζουμε ότι είναι οι πιο φτωχοί και περιθωριοποιημένοι άνθρωποι στον κόσμο που προσπαθούν να ζήσουν με τα περισσότερα από τα δικαιώματα τους να καταπατώνται κάθε μέρα, κάθε λεπτό.

Στεκόμαστε δίπλα τους, τους δίνουμε τα εργαλεία, δυναμώνουμε τη φωνή τους, τους ενισχύουμε για να βρουν τη δύναμη να σηκώσουν το ανάστημά τους σε αυτό που ο Γκάντι χαρακτήρισε τη χειρότερη μορφή βίας, τη φτώχεια.

Όπως εξηγεί ο Νέλσον Μαντέλα «η καταπολέμηση της φτώχειας δεν είναι μια χειρονομία φιλανθρωπίας. Είναι μια πράξη δικαιοσύνης. Είναι η προστασία ενός θεμελιώδους δικαιώματος, του δικαιώματος στην αξιοπρέπεια και σε μια ευπρεπή ζωή. Όσο η φτώχεια εξακολουθεί να υφίσταται, δεν υπάρχει πραγματική ελευθερία».

Άννα Μπότσογλου

Tags: ActionAid, ανθρώπινα δικαιώματα, αξιοπρέπεια, Γκάντι, εκπαίδευση, Νέλσο Μαντέλα, τροφή